Verbroederingen

 

Valea Chioarului

 

Tijdens de donkere decemberdagen van 1989, bij de ineenstorting van het Ceaucescu-regime, bestond er reeds een solidariteitsnet “Adoptie Dorpen Roemenië", die dan omgevormd werd tot een humanitaire actie. In de gemeenteraadszitting van 6 juli 1989 werd hieromtrent een akkoord bereikt, waarvan de praktische uitvoering toevertrouwd werd aan Leo De Rijck.

Door de Europese Coördinatie werd het dorp Valea Chioarului aan Affligem toegewezen. Op de vrij schaarse Roemeense landkaarten was te zien dat dit dorp in het noorden lag, niet ver van de grens met Oekraïne en in de provincie Mara Mures.

Het hoofddoel werd, na noodhulp, de bouw van een dispensarium in ons adoptiedorp. Architect Albert Van Ransbeeck werd de spilfiguur van deze missie en heeft hier baanbrekend werk verricht. Toen de Affligemnaren vernamen dat de werkzaamheden in 1995 niet naar wens verliepen, gingen ze zelf aan de slag en organiseerden een zestal bouwkampen. De opening van het dispensarium op zaterdag 15 april 1995 werd met veel luister gevierd en bracht heel wat volk op de been. Verder zorgde het Affligems comité voor een ziekenwagen, een terreinwagen , en later ook voor een minibus voor schoolvervoer. Van noodhulp met goederenkonvooien, over structurele hulp werd het eigen initiatief van de Roemeense bevolking gestimuleerd. De goederen worden gestockeerd in de grote hal van het Bellekoutercentrum.

Op vrijdag 3 november 1995 werd er in de scholen van het adoptiedorp een sport- en speldag met Vlaamse volksspelen georganiseerd en op 4 november een eerste jaarmarkt en zelfs een kinderjaarmarkt, waarbij niet minder dan 360 dieren door de Affligemse jaarmarktcommissie werden gekeurd.

Voor de Roemeense jeugd kwam er een uitwisseling en inrichting van jeugdkampen. Met de steun van het Affligems Roemeniëcomité werd er een jeugdhuis opgericht, en de volksdansgroep “Chioreana? werd er boven de doopvont gehouden.

Voor verdere inlichtingen in verband met de werking van het Roemeniëcomité kan men terecht bij Freddy Van Hecke, Impegemstraat 31 bus 1, 1770 Liedekerke, tel.: 053/683674.

 

Organisatie

 

Het Affligems Roemenië Comité werd opgericht na de revolutie, om hulp te bieden aan de Roemeense bevolking na de schrijnende beelden ie we op TV mochten zien. Leo, samen met ACW-Liedekerke organiseerde een eerste vakantie voor Roemeense kinderen uit Reghin. In Affligem werd een omhaling van hulpgoederen gedaan maar geen transport gevonden zodat Jan, Leo en Freddy maar besloten deze goederen zelf naar Roemenië te brengen en een eerste bezoek te brengen aan de Roemeense vakantiegangertjes.

 

"Noroc"

"Noroc" wil zoveel zeggen als “we wensen U het beste toe", en wordt in Roemenië gebruikt bij het openen of sluiten van een vergadering, of bij het heffen van een glas. Vandaar dat deze wens als naam en logo van ons comité werd overgenomen.

Doelstelling van de vereniging is hulp bieden aan hulpbehoevenden.

Gestart na de revolutie in Roemenië eerst en vooral in Roemenië, maar later uitgebreid naar de andere Balkan landen.

Na de beschikking van ons lokaal in het gemeentelijk centrum "Bellekouter" zijn we overgegaan tot hulpverlening aan:

•lokale hulpbehoevenden

•politieke vluchtelingen

•in samenwerking met verschillende OCMW’s uit de streek bieden we hulp aan bij hen ingeschreven steuntrekkende

•samen met andere organisaties stuurden we reeds goederen naar Letland, Bulgarije, Kroatië, Bosnië, Kosovo, Koerden in Turkije, Zaïre, Rwanda ….en andere Afrikaanse landen

 

Leden

Stilaan is de vriendenkring van de begin periode gegroeid en meerdere mensen zijn samen met ons naar Roemenië getrokken. (Op deze tien jaar tijd zijn aan de Roemeense Ambassade meer dan 500 visums aangevraagd voor bezoek van mensen van ons comité). Om deze mensen van onze verdere werking op de hoogte te houden zijn we gekomen tot het uitgeven van een tijdschrift “Noroc", het opstellen van een ledenbestand (waarvoor leden een bescheiden lidgeld betalen) van ongeveer een 200-tal leden. Om onze werking te ondersteunen hebben in samenwerking met het gemeentebestuur een lokaal ter beschikking gekregen in de hall van “den Bellekouter" waar elke zaterdagvoormiddag en donderdagnamiddag goederen kunnen binnengebracht worden of door hulpbehoevenden kunnen afgehaald worden. In de loop der jaren hebben wij zelf of andere organisaties voor ons inzameling van kleding, medisch materiaal, meubelen …. georganiseerd.

 

Financieel kunnen wij rekenen op de steun van

•onze leden

•het gemeentebestuur

•de organisatie van een barbecue

•deelname aan de kerstmarkt

•organisatie van een kerstconcert

•giften van bevriende organisaties, waaronder acties in scholen, cultureel centrum van de abdij Affligem

•privé schenkingen.

 

Werking

Een aantal vrijwilligers komen elke donderdagnamiddag en zaterdagvoormiddag samen om de goederen te sorteren en in te pakken voor verzending. Twee tot driemaal per jaar sturen we een vrachtwagen (20 ton of 100 ³) naar Roemenië. Het klaarmaken van de goederen in functie van de bestemming vraagt inderdaad heel wat voorbereiding, handenarbeid en sorteerwerk.

Dezelfde periode wordt steeds getracht om een aantal mensen met een minibusje ter plaatse te brengen om aan de verwerking ervan mee te helpen.

De medewerkers reizen dan meestal met minibusjes tot Roemenië, slapen daar bij gastgezinnen en staan zelf in voor de kosten van inwoon en vervoer.

De vele werkkampen die er reeds geweest zijn worden op dezelfde manier georganiseerd maar daar wordt dan getracht om hetzij op de werf zelf of in een school samen te logeren of te kamperen.

 

 Realisaties

 

•Het sturen van een 20-tal vrachtwagens met:

          o kleding, speelgoed, schoolgerief……

          o medisch materiaal, medicatie, hospitaalbedden, toestellen, lakens, dekens, meubelen,...

          o weeshuizen: voeding, meubelen, wasmachines en andere toestellen, kleding, organisatie van feestjes,...

          o pediatrie voor ondervoede kinderen: voeding en speciaal versterkende vitaminen, medisch materiaal, medicatie, keukengerief, speelgoed

          o verdeling van vooral klaargemaakte gezinsdozen in verschillende bergdorpen in de omgeving van Reghin en Valea Chioarlului

          o in ons adoptiedorp worden 2 x per jaar gezinspakketten, voedingsbons en/of kledingsbons verspreid

•Renovatie van Dispensarium in Valea Chioarului (ons adoptiedorp) en in Dragonesti

• Financiering en fysieke werken in pediatrie te Baia Mare

•Plaatsing van verschillend Pc’s in scholen, leveren van een schoolbus, vernieuwing van meubilair

•Jaarlijkse organisatie van een jaarmarkt in ons adoptiedorp waaraan met een 300-tal dieren wordt deelgenomen.

 

 

 

Huidige projecten

•Werken aan de TBC dispensarium te Dragonesti

•Uitbouw van onze VZW in Valea Chioarului ter ondersteuning van sociale werken

•Voorbereiding 10de jaarmarkt en bedeling van gezinspakketten aan 140 erkende arme gezinnen

•In Reghin: hulp aan een ouderlingentehuis en voedselpakketten aan een 150-tal arme gezinnen

•In de Pediatrie voorzien we in de levering van hoogstnodige tekorten: babyvoeding, luiers, lakens voor kinderbedjes, onderleggers voor kinderbedjes, kruippakjes,....

 

Toekomstige projecten

•Vervanging en aanpassing in de scholen van het informatica materiaal en eventueel nieuwe Start bouw van mortuarium in het hospitaal van Baia Mareprojecten

•Verder zetten van de hulp bij de vaste projecten die lopende zijn: pediatrie, ouderlingentehuis, arme gezinnen, jaarmarkt en schoolbusvervoer

 

Waarom hier?

Vanuit onze ervaring met het verwerken van tweede handsgoederen en wetende dat officiële instanties ondanks inzet en motivatie van hun personeel niet altijd tot de directe hulp kunnen komen werd binnen ons comité besloten in onze omgeving ook voor de hulpbehoevenden te zorgen waar het kan.

Tevens moet men vaststellen dat bij de meeste werkende leden van ons comité gewoon hun levensspreuk luidt “helpen waar ik kan" zodat zowel hier als in Roemenië geen verschil uitmaakt.

 

Wij doen voort!

Wat het verschil uit maakt met de vele andere comités is dat wij bij het begin direct geopteerd hebben om zoveel mogelijk mensen de kans te geven zelf de hulp die hier bij ons werd klaar gemaakt in Roemenië aan de bestemmeling te bezorgen. Het menselijk contact met onze Roemeense medewerkers, de vriendschapsbanden die de vele leden onderhouden met Roemeense gastgezinnen, dragen er toe bij dat zowel in Roemenië als bij ons de vlam blijft branden om van het Affligems Roemenië Comité “NOROC" als een bloeiende vereniging te houden om zich te kunnen inzetten voor de mensen die zowel in binnen als in buitenland hulp nodig hebben en wij kunnen helpen. 

 

Waarom nog in Roemenië?

Na 14 jaar bezoek aan Roemenië stellen we vast dat er inderdaad veel veranderde in dit land. Alles is er aanwezig, alles is er nu te koop, de jeugd wil wel, met de steun van buitenlandse regeringen en organisatie verbeteren stilaan de nutsvoorzieningen, maar in Roemenië zelf is er geen geld meer.

Bij ons eerste bezoek in 1990 was de waarde van 1 bef = 3 lei (Roemeense munt) vandaag is dit voor 1 bef = 1000 lei. Er is een enorme werkloosheid en vooral bij de zwakkeren zodat het verschil tussen rijk en arm altijd maar groter en groter wordt.

In de vele gezinnen die we kennen is het dagelijkse bekommernis niet om aan de toekomst te werken, maar hoe kan ik overleven. onze bescheiden hulp is dan ook voor vele gezinnen een warme steun, en onze structurele hulp is voor de mensen die hiervan gebruik kunnen maken een hulp om nog meer mee te helpen aan de vooruitgang van hun land.

 

Bellinamore

Ballinamore, een klein dorpje in de provincie Leitrim, in het noordwesten van Ierland, is een verademing. In het kader van onze reeks over de bijzondere gemeenten waarmee Affligem verbroederd is, trok een reporter van Affligem Nieuws naar Ballinamore. De tocht ging ook langs steden als Galway, met een te hoge vochtigheidsgraad, het sterk geïndustrialiseerde Limerick en Dublin, dat de gezellige drukte van een grootstad uitademde. Op deze tocht was Ballinamore een welkom rustpunt, een oase van groen, warmte en vooral stilte. Enkele uren in dit vriendelijke stadje (Ballinamore is erg fier op zijn benaming "the friendly town") waren genoeg om te voelen waarom vele van onze dorpsgenoten hier hun tweede thuis gevonden hebben.

Wie er heen wil, kan best met de wagen gaan. Het openbaar vervoer in Ierland is niet zoals we dat hier in België kennen, en de tocht naar Ballinamore heeft ons heel wat tijd gekost. Vanuit Dublin ging het per bus naar Cavan en vandaar per taxi verder naar het dorpje; een reis van zowat 3,5 uur langsheen fraaie landschappen en in het aangename gezelschap van praatgrage chauffeurs.

Ballinamore zelf heeft slechts een 1400-tal inwoners en beperkt zich tot een paar straten. De hoofdstraat verzamelt restaurants, pubs, winkels en zelfs een informatiebureau voor toeristen. Niet te missen zijn de wandelpaden langs de “Shannon-Erne Waterway”, een drukbevaren waterweg, de “Boating Marina” en de tocht naar het kerkhof met het “heiligdom? ter ere van St. Bridgid, de patroonheilige van het dorp: het logo van het dorp is het St. Bridgidskruis.

Wandelen is er een waar genot, het enige waarneembare geluid is het getjilp van de vogeltjes en af en toe een zacht ruisen van de wind. De omgeving is erg groen en heuvelachtig, wat een garantie tot fotogenieke verzichten biedt.

Op een steenworp van het dorpscentrum bevindt zich de Ballinamore Golf Club, die beweert de beste nine-hole baan van het land te zijn. Reden te meer om er een balletje te gaan slaan. Liefhebbers van de hengelsport watertanden ongetwijfeld bij het lezen over de aanwezigheid van maar liefst 40 meren binnen een straal van 10 km rond het dorp. Meestal kan van op de waterkant gevist worden, maar wie dat wenst kan een boot huren en van op het water de lijnen uitgooien.

Andere toeristische attracties zijn het “Genealogy Centre” waar mensen informatie kunnen verkrijgen over hun voorouders afkomstig uit het district Leitrim. Ook de “Cavan & Leitrim Railway”, een stukje gerestaureerde spoorweg waar je een ritje met een stoomtrein kan maken, is een bezoek waard. De “Swan Island Animal Farm? is een must. Deze boerderij herbergt meer dan 50 diersoorten en geniet van een uitzonderlijke ligging.

Na een actieve of minder actieve vakantiedag, lonken de plaatselijke pubs met hun authentieke gemoedelijke sfeer en onweerstaanbare Guinness. Over een ontspannende vakantie gesproken…

De vraag is natuurlijk hoe onze dorpsgenoten het plaatsje ontdekten en wat ertoe heeft geleid speciale banden te smeden met de inwoners van het Ierse dorpje. Emiel Bosteels, die er intussen jaarlijks, meestal met een aantal vrienden, 2 maal verblijft, vertelde ons hoe het allemaal begon.

In 1982, trokken Emiel Bosteels, Marcel De Wagter, Ward Arijs en Wim Bosteels naar Ierland in het kader van een internationale viswedstrijd “King of Clubs?, die dat jaar in Ballinamore plaatsvond. Emiel en Marcel waren geselecteerd voor deelname aan deze prestigieuze wedstrijd. Bij aankomst bleek het hotel echter overboekt en als alternatief werd hen een verblijf in het Glenview House, van de familie Kennedy, voorgesteld. Een hartelijk onthaal, gezellige sfeer, veel ambiance en onberispelijke service, maakten het een onvergetelijk verblijf. Feesten, daar kunnen de Ieren wat van, en toen Emiel de vijfde plaats behaalde in de King of Clubs, werd dit de hele nacht uitbundig gevierd, met traditionele Ierse muziek en de nodige “pints”. Toen Emiel in 1983 opnieuw geselecteerd was voor deelname aan de “King of Clubs? twijfelde hij geen moment; en ruilde de officiële hotels in voor een verblijf in Glenview House. Het werd opnieuw een onvergetelijke ervaring. In totaal waren zes mensen uit Affligem te gast in het dorp en in de plaatselijke pubs werd de basis gelegd van de diepe vriendschapsbanden met de inwoners van Ballinamore.

In datzelfde jaar organiseerde de Ierse Toeristische Dienst vier promotiedagen in België. Mevrouw Kennedy maakte deel uit van deze delegatie. De bezoekers spraken geen Nederlands of Frans en aangezien Emiel in het hengelmilieu een zekere reputatie had verworven, bood hij aan hen te begeleiden, samen met Stan Philips uit Wemmel. De promotiereis werd een groot succes, zelfs in die mate dat de familie Kennedy zich genoodzaakt zag hun B&B uit te breiden tot 32 kamers, inclusief een restaurant. In 1984 trok Emiel terug naar Ballinamore, ditmaal niet in het kader van een viswedstrijd, maar met familie op vakantie. De rust en sfeer waren er uniek. Het kleine inwoneraantal maakte het een dorp waar iedereen nog zowat iedereen kende. Hoofdactiviteit was landbouw en de mensen leefden er in eenvoud, maar oprecht. De eerste hengelsportvakantie kwam er in 1985. 16 personen uit Affligem schreven in en uiteraard werd het opnieuw een fantastische ervaring. Ze werden allen ontvangen als persoonlijke vrienden en de hartelijke dorpsbewoners regelden alles voor een zorgeloos verblijf.

Sindsdien is het plaatsje uitgegroeid tot een tweede thuis voor heel wat Affligemnaren. Jaarlijks bezoeken meer dan 100 van onze dorpsgenoten er hun vrienden. In de paasvakantie mochten kinderen er heen, om de Engelse taal beter onder de knie te krijgen. De scouts logeerden er ooit na een lange fietstocht doorheen Ierland en de vereniging van oud-strijders die in Noord-Ierland gestationeerd waren, verblijft er tijdens haar jaarlijkse reizen naar de vroegere legerbasis.

De inwoners van Ballinamore zijn ook steeds welkom in Affligem. Regelmatig komen vrienden op bezoek voor een ontdekkingstocht doorheen België, waarbij Affligem dan hun uitvalsbasis is. De contacten zijn steeds hartelijk en vriendschappelijk en groeien met de jaren nog aan intensiteit.

De verbroedering met Ballinamore is geen officiële verbroedering, maar bestaat uit persoonlijke vriendschapsrelaties tussen inwoners van beide gemeenten. Basis van de goede verstandhouding zijn wederzijds respect en de intentie om elkaar te kunnen helpen daar waar mogelijk. Ieren voelen feilloos aan wanneer contacten onderhouden worden als plichtplegingen of wanneer de gastvrijheid uit het hart komt. Als geen ander volk zetten ze echter de deuren open voor mensen met goede bedoelingen en die net als hen het groene Ierse land koesteren.

 

Nordstrand

Nordstrand, een fraai Noord-Fries eiland in de Noordzee, van 8 bij 8 km, geborgen achter hoge dijken, vroeger Deens, thans op Duits grondgebied. Als machtige buren heeft het eiland, Helgoland, de oude Duitse vesting en Sylt met zijn beroemde badstad, Westerland, gekend door tal van onze Vlaamse jongens, die hier hun opleiding kregen in de Nato-vliegbasis.

 

Verbroedering

Waar ligt het verband tussen Affligem en Nordstrand" In de arduinsteen boven de ingangsdeur van het oude huis voor bejaarden stond gebeiteld: “Gasthuis Van Lierde - 1878". In de achtergevel van het neo-classisistische herenhuis op de Brusselbaan, gebouwd in 1871 (gekend als 't Kasteeltje en door wijlen Dr. Romain 't Kint ook IL PALAZETTO genoemd) is eveneens een steen ingemetseld met de naam: “Van Lierde. Op het kerkhof van de Sint-Theresiakerk werden Franciscus Van Lierde (1808-1884) en Anna De Geyseleer (1825-1891) begraven, beiden uit Hekelgem. In het jaar 2000 vertaalde Willy Beeckman in opdracht van de Heemkundige kring Belledaal uit Affligem, het relaas van bisschop Bernard Höting, getiteld: “Geschiedenis en rechtspositie van het oratorium op Nordstrand?. Het werk is nog steeds verkrijgbaar tegen € 13,70 op de gemeentelijke informatiedienst van Affligem. Dit werk mag niet ontbreken in de bibliotheek van elke Affligemnaar.

Sedertdien werd het een koortsachtig zoeken naar steeds meer informatie, het werd een obsessie. Aanvankelijk was er enkel contact met heimatkundige Andreas Busch en met pastoor Gerhard Wache. In 1975 kwam plots de nieuwe rooms-katholieke pastor Peter Schmidt op bezoek in Hekelgem bij de familie De Vis en bij ondergetekende. Hij stuurde regelmatig informatie over zijn geschiedkundige opzoekingen en zelfs getrouw de “Pfarrnachrichten St. Knud Nordstrand?. Nu brachten ook van bij ons Raymond Van Langenhove (overleden in 1979) met zijn zuster Angèle en Jean Van Langenhove een tegenbezoek. Een andere Nordstrandvorser, Wilfried Gutbier, voerde een drukke correspondentie.

Bij ons heeft koster Frans Moortgat zich heel wat opzoekingen getroost over de afstamming van Franciscus Van Lierde. Vermeldenswaardig is dat op het eiland ook een St.-Franciscushospitaal opgericht werd in 1891, ook genoemd naar de patroonheilige van Franciscus Van Lierde. Later werd dit een kinderheem waar een honderdtal weeskinderen verbleven. Het eiland werd nu een aantrekking voor heel wat Hekelgemnaren, die er een bezoek brachten en ook een vakantie. Zij waren allen even opgetogen over de ontvangst aldaar. Zelfs de kampeerclub van Vakantiegenoegens, afdeling Affligem, hield er een geslaagd kamp. Pastor Schmidt was er steeds de fijne gastheer. Tijdens een bezoek in 1983 aan het eiland door André De Vis, Alfons Van Bever, Jean Van Langenhove en Leo De Rijck werd door de burgemeesters Hansen en Elsner, gezien de vele vriendschapsbanden, gevraagd met hun eiland te verbroederen. Ook in de gemeenteraadszitting van 6 juni 1983 van Affligem ging men eenparig akkoord om te verbroederen. Een fantastische tweedaagse werd op 25 en 26 juni van hetzelfde jaar georganiseerd voor een Nordstrandse afvaardiging, bestaande uit Dechant Schmidt, pastoor Wache en de echtparen Naumann en Tuisel, onderwijzers op het eiland. Tijdens de receptie op het gemeentehuis drukten burgemeester Leo Guns, Leo De Rijck en Dechant Schmidt in hun gelegenheidstoespraken het verlangen uit tot nauwe contacten op allerhande vlak uitgaande van de reeds bestaande sterke historische band. Overal was er een gulle Brabantse gastvrijheid en ontvangst, o.a. bij de familie De Vis, bloemist Raymond Evenepoel, de pastorie, de abdij, de zandtapijtkunstenaar Roger De Boeck en in 't Oud Zandtapijt.

 

Pastor Schimdt

Pastor Schmidt van Nordstrand is een perfect Vlamingkenner en weet meer over onze geschiedenis dan velen onder ons. Verheugend was ook dat hij in 1990 de titel van 'Monseigneur' kreeg en behoort als bisschop tot de Pauselijke hofhouding van Geestelijken. Monseigneur Peter Schmidt, tot voorheen Dechant (deken), werd op 17 oktober 1931 in Hamburg geboren en is sedert 1972 pastor van de rooms-katholieke kerkgemeenschap St-Knudt op Nordstrand. Zelfs leeft hij zich volledig in onze Vlaamse literatuur in. Getuige daarvan zijn in zijn werkkamer een borstbeeld van Guido Gezelle en een leuke afbeelding van pastoor Munte uit Zichem.  Daarnaast doet hij vooral aan historische opzoekingen en schreef hij hierover heel wat neer. Zijn bijdragen over de Vlaamse en Nederlandse oratorianen, opgenomen in het “Katholisches Pfaramt? zijn pareltjes. Het werk dat deze man presteerde voor onze Vlaamse geschiedenis, is onvoorstelbaar. Hij bracht reeds verscheidene keren zijn verlof door in Hekelgem en in tal van Vlaamse steden. Een hoogtepunt in deze verbroedering was ongetwijfeld oktober 1991 ter gelegenheid van de jubelviering “100 jaar St.-Franciscusheem? op het eiland. Een geschikte gelegenheid om een volle bus Hekelgemnaren het eiland te laten bezoeken, nauwe contacten te hebben met de bewoners en hun cultuur. Peter Schmidt vierde op zondag 4 juli 1999 zijn veertigjarig priesterjubileum in aanwezigheid van een Hekelgemse afvaardiging om hem geluk te wensen. Vanaf 1 oktober 1999 ging hij met pensioen en verliet helaas het eiland om zich nog meer te wijden aan studiewerk en historische opzoekingen in het Archiv des Generalvikariats en de Diönesanbibliothek van Hamburg. Maar de bindingen met het eiland Nordstrand, pastor Schmidt en Hekelgem blijven.